Eline's (levens)kunstblog
Eline Vulsma over leven en kunst
Kunst in het wild (1) – Dansend paar
Categories: Kunst in het wild

Wat voor kunst kom je tegen buiten musea en galerieën? Soms kom je een beeld of ander kunstwerk tegen dat mooi is of anderszins boeit. Wat is het verhaal achter het kunstwerk? Deel 1 van iets wat misschien een serie wordt. Deze week hou ik het dichtbij huis: Dansend paar in de wijk Jeugdland, Amsterdam Noord, van kunstenaar Herman Lamers.

Het bronzen beeld aan de G.J. Scheurleerweg is in 2005 geplaatst, zeven jaar na de oplevering van de wijk zelf. Het staat middenin een vijver op een soort transformator huisje. Die grote stenen sokkel, van dezelfde bakstenen als de wijk zelf, voorziet het beeld van stroom. Want het draait heel traag rondjes. En ’s avonds brandt de lantaarnpaal die ernaast staat. Tot zover de kale feiten.

Toen het geplaatst werd was ik blij dat het beeld iets voorstelde en dat het niet weer één of andere roestige staalconstructie was die voor kunst moet doorgaan. In de loop van de jaren ben ik daar een beetje van teruggekomen. Het beeld is weliswaar aardig, maar zoals op de overzichtsfoto te zien is, valt het een beetje weg tegen de bakstenen omgeving. Het ontbeert grootte en kleur. Zou een kleurige abstracte constructie in die vijver niet toch beter passen?…denk ik wel eens stiekem.

Volgens de website van stadsdeel Noord zijn in het kunstwerk van Lamers twee aspecten verbeeld: de beslotenheid en intimiteit van de wijk en de gemeenschap van mensen die met elkaar leven en plezier maken. Met de kenmerken van de wijk kan ik het helemaal eens zijn, maar dat leven en plezier straalt het beeld nou net niet uit. Een ‘dromerige houding’ noemt het stadsdeel het verderop. Persoonlijk roept het beeld bij mij associaties op met een paar dat tegen heug en meug voor de kinderen bij elkaar blijft. Hun dans noch hun uitdrukking straalt vreugde uit. Sleur zou ik zeggen, sleur in een overweldigend bakstenen omgeving.

Wat zou de kunstenaar er zelf van zeggen? Het beeld staat niet op zijn eigen website. Maar over zijn beelden zegt hij onder andere: “Het idee tijd is in veel opdrachten belangrijk en op verschillende manieren beeldend of ruimtelijk vertaald. (…) Daartegenover staat de passiviteit en de onbeweeglijkheid van het beeld. Door cliché dierfiguren en mensbeelden nadrukkelijk op een centrale plek neer te zetten, (bijv. pathetisch, ongelukkig of dominant)  ontstaat een grote identificatie van de beschouwer met het beeld en krijgen ze nieuwe functies en betekenissen.”

Aha. Dus het zou best eens kunnen dat het beeld bedoeld is zoals het op mij overkomt. Alleen staat mijn interpretatie natuurlijk niet goed op een stadsdeelsite die de wijk moet promoten.

Dat van die nieuwe functies en betekenissen heeft de kunstenaar goed voorvoeld. Niet lang na plaatsing van het beeld ging het een eigen leven leiden. De reden dat ik toch van het beeld ben gaan houden is dat er iemand (of meerdere iemanden, dat weet ik niet) in de wijk voor zorgt dat het beeld zo nu en dan ‘gepimpt’ wordt. Daardoor krijgt het beeld steeds tijdelijk de kleur die het zo mist. Ik stel me zo voor dat de beeld-versierder ‘s nachts met een bootje naar het beeld vaart. In het bootje heeft hij versiering bij zich die bij het seizoen past. Met Kerstmis verandert het paar in de kerstman en vrouw, met Pasen staat er het paashaas-paar. En nu met het WK voetbal…zie de foto! Helaas was er na de finale geen reden meer tot dansen. Ze hebben het toch lang volgehouden…


Comments are closed.