Eline's (levens)kunstblog
Eline Vulsma over leven en kunst
Kunst in het wild (3) – Graffiti in de Wibautstraat
Categories: Kunst in het wild

 

Wat is graffiti? Meestal is het een vorm van vandalisme, soms is het een vorm van kunst. Het is in elk geval altijd rauw. Lieve graffiti zie je zelden of het moet in de meer gecultiveerde omgeving van galerieën zijn. Graffiti is van de straat voor de straat. De vandalistische ‘paraafjes’ die menig gebouw ontsieren heten ‘tags’. De artistieke waarde is nul. ‘Tags’ geven een mooie omgeving iets van verval. En een omgeving die van zichzelf al verval uitstraalt, krijgt een extra grimmig sausje. Waar tags, daar gevaar, zoiets.

Toch kun je met die spuitbussen de meest prachtige kunstwerken creëren en dat gebeurt gelukkig ook. De mooiere exemplaren ‘in het wild’ zijn meestal te bewonderen op gedoogplekken. Winkeliers huren graffiti artiesten in om hun rolluik te bespuiten. Voordeel van een mooie graffiti is dat je rolluik – waarschijnlijk – gevrijwaard blijft van andere, lelijke tags. Er is een soort erecode dat je elkaars (goede) werk niet bespuit.

In de Wibautstraat kwam ik een andere gedoogplek tegen. De Wibautstraat is de enige centraal gelegen grootstedelijke straat van Amsterdam. Een tamelijk grauwe, brede straat met vier banen autoverkeer. Aan het zuidelijke einde van de Wibautstraat kijkt de Rembrandttoren uit over het razende verkeer. De gebouwen zijn kolossaal en onderling soms heel verschillend, maar het geheel is niet bepaald pittoresk. Een deel van de gebouwenblokken is onlangs met de grond gelijk gemaakt. Een enkel gebouw staat nog als een ruïne overeind. Het terrein maakt een desolate indruk. Om het bouwterrein veilig af te schermen van het trottoir staat er een hele reeks houten schuttingen. Het zijn deze schuttingen die zijn voorzien van kunstige graffiti. Aan de ene kant versterken ze het gevoel van verval; aan de andere kant zijn ze op een rauwe manier wel mooi. Ik zag zelfs een toerist zie zich erbij liet vereeuwigen.

Zo’n foto is gelijk ook de enige manier voor graffiti om nog enige aanspraak op de eeuwigheid te kunnen maken. Zoals een tatoeage verdwijnt als de houder ervan sterft, zo verdwijnt de graffiti met zijn tijdelijke ondergrond. En eigenlijk is dat maar goed ook; de meeste afbeeldingen zijn toch niet dusdanig dat je er jarenlang naar zou willen kijken. Het heeft wel wat…voor een paar maanden.

Comments are closed.