Eline's (levens)kunstblog
Eline Vulsma over leven en kunst
Abstrealisme – een verklaring
Categories: Geen categorie

Op mijn website zult u de komende tijd steeds meer abstrealistische schilderijen zien verschijnen. Aangezien het hier een nieuw woord voor een min of meer nieuwe stijl betreft, voel ik me geroepen om wat toelichting te geven.

Abstrealisme is een samenvoeging van de woorden abstract en realisme. Met realisme bedoel ik in dit geval vooral fotorealisme. De term abstract realisme bestaat al, maar gaat over de stijlen die de werkelijkheid op abstracte wijze benaderen, zonder dat de herkenbaarheid van de voorstelling helemaal verdwijnt.

Abstrealisme is een combinatie van abstract met fotorealisme. In wezen gaat het om de tegenpolen in de (schilder)kunst, die in één doek samenkomen. De abstracte schilderkunst is namelijk een reactie op de uitvinding van de fotografie, alsmede een verzet tegen de klassieke, representatieve schilderkunst.
Net als veel andere schilders ben ik zoekende geweest naar mijn ideale schilderstijl. Die zoektocht heeft plaatsgevonden in een relatief isolement. Geen kunstopleiding en nauwelijks contact met andere kunstenaars. Maar zoals Cruijff dat zo mooi verwoord heeft: “Ieder nadeel heeft zijn voordeel.”! Ik kon gewoon m’n gang gaan. Er was niemand om iets af te keuren of goed te vinden.

Natuurlijk had ik wel enige kennis van de kunsthistorie en waar ik dat nodig vond heb ik mijn kennis aangevuld. Beïnvloed door anderen ben ik natuurlijk wel degelijk, maar niet via een opleiding of een kunstenaarscollectief.

Ik heb lang gedacht dat ik een keuze moest maken tussen realistisch of abstract schilderen. Aangezien ik beide stijlen mooi vind, was het een onmogelijke keuze.

Het mooie van fotorealisme vind ik dat je helemaal kunt opgaan in het detail. Als je een voorwerp, een dier of een plant van heel nabij bekijkt zie je zoveel bijzondere details. Een insect gefotografeerd met een macrolens bijvoorbeeld, alle facetten en kleurnuances.

Het nadeel van volledig fotorealistische schilderijen vind ik echter dat ze vaak wat statisch zijn. Het plaatje is het plaatje en dat is het dan. Een klassiek stilleven bijvoorbeeld kan erg knap geschilderd zijn, maar gaat me als afbeelding al snel vervelen. Abstracte schilderijen geven meer ruimte aan de fantasie, er zit vaak meer dynamiek in ook. Wat ik dan weer jammer vind bij abstract is dat het niets concreets voorstelt. Mijn blik glijdt er vaak al snel weer van af.

Op een gegeven moment kwam ik tot de conclusie dat er geen belemmering is om abstract met fotorealisme te combineren. Het leuke van de combinatie vind ik dat beide stijlen elkaar versterken. Het detail komt binnen een abstracte compositie extra tot z’n recht. Het abstracte geeft het schilderij ritme, beweging en ruimte.

Een enkele keer kwam ik op een kunstbeurs wel werk tegen waarbij abstracte en  realistische elementen door elkaar werden gebruikt. Maar nooit systematisch als op zichzelf staande stijl. (Mochten er overigens wel andere kunstenaars abstrealistisch werken, vind ik het leuk om dat te horen. Misschien kunnen we samen exposeren!)

De drie abstrealistische schilderijen die ik nu heb gemaakt zijn wat mij betreft pas het begin. In deze drie werken speelt Mondriaan nog een grote rol. De komende tijd ga ik mijn abstrealistische schilderstijl verder uitwerken.

U bent van harte uitgenodigd om de eerste drie schilderijen te bekijken op de Aanwas 6 expositie van de BBK. Meer informatie vindt u onder ‘expo’.


Comments are closed.