Eline's (levens)kunstblog
Eline Vulsma over leven en kunst
Zelfportret
Categories: Geen categorie

 

Ben ik dat? Een jong katje in een boom, dat onderzoekend en verbaasd onder een dikke tak vandaan kijkt. Niet letterlijk natuurlijk. Er valt veel te verbouwen aan een mens, maar ik moet de dag nog meemaken dat een medemens zich medisch laat omvormen tot dier. Maar misschien loop ik achter en is dat alláng ergens gebeurd.

Dit is mijn nieuwste schilderij. Ik had een werktitel in gedachten als ‘compositie met kat’, wat ik eerlijk gezegd een wat klinische titel vond. Dat zou het dus niet worden. Toen kwam er ineens een kunstwedstrijd in zicht, waarbij je in drie categorieën kan deelnemen. Eén daarvan is de klassieker ‘portret’. Nu vind ik de eerste de beste eend mooier dan de mooiste mens, dus heb ik al in een vroeg stadium besloten dat mensen schilderen niet voor mij is.

 

Een enkele keer heb ik wel eens een zelfportret getekend of geschilderd, maar dat was meer een stripversie. Mijn delftsblauwe karikatuur siert mijn Twitter berichtjes. De wedstrijd lonkte echter. Voor ‘stilleven’ heb ik een goede kandidaat, voor ‘landschap’ bij benadering niet. Dat katje daarentegen is óók een portret. Van een kat. Toen bedacht ik me dat het eigenlijk een soort zelfportret is.

Het katje heeft een verhaal. In 2006 waren we in Toscane, alwaar we een huisje op de Toscaanse hei hadden gehuurd. Geen mens te bekennen in de wijde omtrek, maar wel drie zwerfkatten, een moeder met twee jonkies, vermoedelijk ook meiden. Bij de schemering kwamen ze de twee toeristen op het terras indringend aankijken, of er nog wat eten was. De drie weken die volgden kregen ze elke dag keurig een bordje kattenvoer. Bij het laatste bordje voelde ik me schuldig; zouden ze het overleven zonder onze goede zorgen? Moesten we ze niet alledrie meenemen?  Dat gaat niet zo eenvoudig en het is dan ook niet gebeurd. Maar de foto van een van de jongedames staart mij al jarenlang aan. Rijp voor een schilderij, vond ik op een gegeven moment. Inmiddels wist ik ook hoe ik dat wilde aanpakken. Het moest geen kattenvariant worden op het bekende zigeunerjongetje. Aan de andere kant wilde ik wel die blik prominent in beeld, het moment ‘vangen’ op doek.

In de jaren tussen mijn ontmoeting met de drie katten en het heden heb ik mijn nieuwe – abstrealistische – schilderstijl gevonden. Zoals het katje overal opklom en alles onderzocht wat het tegenkwam, zo ben ik de afgelopen jaren op ontdekkingsreis geweest in de schilderkunst. Wat werkt wel voor mij en wat niet? Veel doodlopende wegen, maar na enig zoeken kwam het ‘aha’ moment. Dus dat zoekende katje ben ik eigenlijk zelf. Zelfportret!

 


Comments are closed.