Eline's kunstblog
Eline Vulsma over kunst en meer
Kale bomen
Categories: Kunst in het wild

Vallende blaadjes, kalende bomen, het is weer herfst. De warme kleuren van de herfst stemmen altijd eerst vrolijk om vervolgens plaats te maken voor een gevoel van verval. Gelukkig tijdelijk en we hebben Kerstmis niet voor niets uitgevonden… In het centrum van Amsterdam staan drie bomen die altijd kaal zijn. Voor dit blogje ben ik gaan zoeken naar de maker en de betekenis.

Het kunstwerk in de – meer op een pleintje lijkende – Binnengasthuisstraat heet Drie bomen zes lenzen of ook The Lens Trees, zoals het op de site van maker Thom Puckey staat. Puckey (1948) komt oorspronkelijk uit Londen, maar woont en werkt al sinds 1978 in Amsterdam. Hij gaf les aan verschillende kunstacademies en maakt kunst, vooral voor de openbare ruimte.

De lensbomen zijn beslist een markant punt in het centrum. Misschien zijn ze op een bepaalde manier ook wel mooi. Maar het eerste woord wat in me opkomt als ik ze weer zie is macaber. Ze lijken afkomstig uit een desolaat science fiction landschap als laatste herinnering aan wat ooit beschaving heette. Een of andere oorlog heeft alles verwoest en het enige wat nog overeind staat zijn die rare bomen.

Uiteraard ben ik benieuwd naar de ware betekenis. Op internet vond ik een bewerking van een Volkskrant artikel. Het kunstwerk is geplaatst in 1989. De bomen zijn van brons en er zitten zes grote lenzen tussen de kale takken. Die lenzen zouden moeten werken als omgekeerde vergrootglazen. Als je erdoor heen kijkt zie je de omgeving verkleind en ondersteboven terug. Dan moet je wel een ladder meenemen, anders kun je er nauwelijks doorheen kijken.

Volgens de kunstenaar wilde hij geen moeilijk intellectueel werk maken. Het ging hem om de mensen die er wonen, werken en langslopen. Hij wilde geen dialoog met de architectuur aangaan, maar met zijn beeld in gesprek treden met de mensen die er wonen. Puckey liet zich inspireren door een schilderij van Picasso van drie mensen in een kamer die een dans uitvoeren. De dans van de drie bomen komt op mij meer over als de ‘danse macabre’ dan een tango.

Daarmee wil ik niet zeggen dat geen zinvol of goed kunstwerk is. Het hoeft niet allemaal vrolijk te zijn natuurlijk. Het is wat anders of ik als bewoner echt blij zou zijn met het uitzicht erop. Maar er staan ook nog echte bomen op het pleintje. Die krijgen in de lente gewoon weer blaadjes!


Comments are closed.