Eline's kunstblog
Eline Vulsma over kunst en meer
Claude Lorrain
Categories: Expositie

Een paginagrote advertentie met een sfeervol schilderij staarde mij aan: Laatste weken! Welke tentoonstelling dreigde er aan mij voorbij te gaan? Het was die over Claude Lorrain, een in de zeventiende eeuw zeer bekende schilder. Kaliber Rembrandt, naar het scheen. Dus op naar het Teylers museum in Haarlem, waar de tentoonstelling – deze week voor het laatst -plaatsvindt.

Claude Lorrain leefde van 1600 tot 1682 en was beroemd om zijn romantische landschappen. Vooral de Italiaanse lichtval was daarbij een belangrijk punt. De tentoonstellingsfolder jubelt: “Deze Franse landschapskunstenaar behoort tot de belangrijkste meesters in de kunstgeschiedenis. Pausen, koningen en de complete Europese jet set van die tijd wedijverden om zijn schilderijen van sprookjesachtige havensteden en idyllische parklandschappen vol verwijzingen naar de klassieke oudheid. Claude Lorrain was zó geliefd dat er in het 17de-eeuwse Europa nauwelijks beroemdere kunstenaars te vinden waren.”

 

Het schilderij van de advertentie was inderdaad heel mooi en sfeervol. Het heet ‘Haven met ondergaande zon’. Prachtige goudroze gloed, alsof je er zelf naar kijkt. Maar dan zonder de vlekken voor je ogen die je normaal krijgt als je tegen de zon inkijkt. Lorrain schijnt ook de eerste kunstenaar te zijn geweest die de zon centraal durfde te stellen in zijn doeken.

De rest van de schilderijen vond ik wat minder indrukwekkend. Vaardig geschilderd, dat wel. Maar ondanks de afbeelding van mythologische en christelijke taferelen kwam al snel het woord ‘decoratie’ in me op. En Bob Ross. De vriendelijke en vaak zo verguisde tv schilder had wat de bomen betreft een waardige voorganger in Claude Lorrain. Er is met Bob Ross net zo weinig mis als met Claude Lorrain, maar hmmmm. Misschien is het de neiging om de werkelijkheid tot in het extreme te romantiseren die pijn doet aan de ogen. Koektrommelkunst.

 

Teylers laat daarnaast een hele serie pentekeningen zien van Lorrain (en enkele tijdgenoten), die soms dienden als schets voor een schilderij. De pentekeningen en schetsjes zijn overwegend heel aardig om te bekijken. Het kitscherige van de schilderijen ontbreekt en dat is wel zo prettig. Daarnaast heeft Teylers museum nog twee zalen met andere schilderijen, bijv. een herder met schapen van Anton Mauve. Prachtig. En dan heb ik de rest van de collectie nog onvermeld gelaten. Een bezoekje is de moeite waard. Als u speciaal voor Claude Lorrain komt moet u wel haast maken: dat kan nog t/m 8 januari 2012.

 

Meer info over Teylers museum: www.teylersmuseum.nl


Comments are closed.