Eline's kunstblog
Eline Vulsma over kunst en meer
Frans Hals
Categories: museum

 

Het was warm en zonnig, maar voor we naar Zandvoort gingen, brachten we eerst een bezoek aan het Frans Halsmuseum in Haarlem. Het museum jubileert (100 jaar) met de tentoonstelling: ‘Frans Hals. Oog in oog met Rembrandt, Rubens en Titiaan.’ Het idee is namelijk om zijn schilderijen te vergelijken met bekende voorgangers en collega’s. Die hingen er dan ook naast.

De naam Frans Hals kende ik natuurlijk wel, maar me echt verdiept in zijn werk had ik nooit. Waarschijnlijk omdat ik niet zo geïnteresseerd ben in portretkunst, en laat dat nou net ’s mans specialiteit zijn geweest. Hals werd geboren in Antwerpen (1582/83) maar verhuisde al jong met zijn familie naar Haarlem. Daar stierf hij na een werkzaam leven in 1666. Hij had veel succes met zijn levendige groepsportretten en met zijn vrolijke figuren. Volgens het begeleidende gidsje is ‘Hij de meester van de lichte, vluchtige poses en gezichtsuitdrukkingen: een lach, een steelse blik, een schijnbaar achteloos, maar veelzeggend gebaar.’

Sommige schilderijen kende ik wel van plaatjes, maar dat ik ze nu in het echt zag hangen was wel bijzonder. Er zijn namelijk veel bruiklenen van musea over heel Europa. Die luitspeler bijvoorbeeld hangt normaal in het Louvre in Parijs.

Hier de luitspeler van Hals tussen portretten door zijn collega’s.

Frans Hals Regenten van het St. Elisabeths Gasthuis, 1641.

Aardig vond ik de vergelijking van twee portretten van ene Jasper Schade. De ene was in 1645 geschilderd door Hals. De andere in 1654 door Cornelis Jonson van Ceulen. Je ziet wel ongeveer dat het om dezelfde persoon gaat en oké, er zit bijna 10 jaar tussen. Maar had ik de gelijkenis gezien als ze niet naast elkaar hadden gehangen? Welke zou het meest geleken hebben? Ik ben geneigd om Hals het voordeel van de twijfel te geven. Hij schilderde inderdaad levendige portretten.

In de zaal met schuttersstukken had men geheel in stijl een feesttafel uit de Gouden Eeuw neergezet. Toen had ik het wel weer gehad met de starende blikken van de portretten.

Verderop in het museum is nog meer te zien. O.a. een poppenhuis en schilderijen van andere schilders. Per zaal op onderwerp, o.a. landschappen en stillevens. Het schilderij dat me het meeste aansprak was dat van Jan Mandijn, De verzoeking van de Heilige Antonius (ca. 1555). Het is dat ik weet dat schilderijen van Jeroen Bosch zeldzaam zijn, anders zou ik ‘m zo aan hem hebben toegeschreven. Mandijn zal zeker door Bosch geïnspireerd zijn.

Floris Claesz van Dijck, stilleven.

In Zandvoort stuitten we ook nog op een stuk kunst, namelijk zandkunst!

De tentoonstelling in het Frans Halsmuseum loopt nog t/m 28 juli 2013. (enige haast is dus geboden)

Meer info op www.franshalsmuseum.nl


Comments are closed.