Eline's kunstblog
Eline Vulsma over kunst en meer
Slot Zuylen
Categories: museum

Afgelopen zaterdag was ik te gast op Slot Zuylen, waar mijn gezelschap een pittige rondleiding kreeg langs de vele kamers en zalen.

Slot Zuylen ligt vlak buiten de stad Utrecht en is zeer bezienswaardig. Het is echt wat je je bij een kasteel voorstelt, inclusief torens, een gracht met brug erover en een kasteeltuin met veel fruit. Binnen kom je ogen tekort om alles goed te bekijken. Dat verklaart gelijk waarom ik zelden iets onthoud over wat de deskundige gids vertelt; ik ben te druk bezig met het bekijken van alle details (en zoals u ziet: het fotograferen ervan).

Het kasteel is – uiteraard – in handen geweest van allerlei rijke en adellijke families. De laatste eigenaren hebben het kasteel overgedragen aan een stichting. Er is weinig meegenomen volgens de gids, op één ding na: het zilverwerk. Komisch gezicht was dan ook de mooi gedekte tafel in de pronkzaal zonder het zilveren bestek. Er was ook geen nep-vervanging voor neergelegd. Volgens de gids leverde dit zeer uiteenlopende reacties op: bezoekers die dat prima vonden en anderen die zich er juist aan ergerden. Kijk, dat soort psychologie vind ik interessant en zo’n verhaal onthoud ik dan weer wel.

Het is ook het kasteel van schrijfster Belle van Zuylen (1740-1805), een vrouw die tegen de toen heersende tijdgeest in hield van haar vrijheid en die ook verdedigde. Adellijke dames hoorden bijvoorbeeld niet in de tuin te werken, maar dat genoegen liet ze zich niet ontnemen. Ze trouwde ook pas toen ze van haar broer het kasteel moest verlaten (hij had het geërfd en had blijkbaar geen behoefte aan het gezelschap van zijn zus).

Dan was er nog een prachtige zaal met borduurwerk op de muren, de Gobelinzaal. Dat borduurwerk was niet al te lang geleden helemaal gerestaureerd. Aardig detail was de ooievaar met een kikker in z’n bek. De zaal wordt regelmatig gebruikt als trouwzaal. Op de schoorsteenmantel stonden twee pas gerestaureerde Chinese ‘knikpoppen’, tevens de boegbeelden van een thema-presentatie over Azië in Slot Zuylen. Er was een tijd dat voorwerpen en kleding uit Azië een status-symbool waren. Dat is tegenwoordig wel anders. Alhoewel antieke meubels altijd wel hun waarde houden natuurlijk.

Tot slot nog een vreemd voorwerp, waar ik vaag wel eens over had gehoord: de spreeuwenpot. Die lag in de keuken tentoongesteld. Niet voor niets, want dit ‘vogelhuisje’ voor spreeuwen (in het gat werd een stokje gedaan waar de spreeuw op kon zitten) werd gebruikt om elke keer een eitje uit te halen. De ervaring was dat als je het derde ei eruit haalde, de spreeuw er steeds weer een nieuwe bij legde. Ook de jongen waren niet veilig trouwens, die werden ook opgegeten.

Meer informatie over Slot Zuylen: www.slotzuylen.nl


Comments are closed.