Eline's kunstblog
Eline Vulsma over kunst en meer
ALF 2017-2018
Categories: Geen categorie

 

Het was een aangename vaartocht met de salonboot langs het watergedeelte van het Amsterdam Light Festival. Het landgedeelte was al door een familielid bekeken en die was niet onder de indruk. Vandaar dat ik dat deel dit jaar heb overgeslagen. Een rondvaart door de Amsterdamse grachten, zeker ‘s avonds, is altijd sfeervol. Alleen was de lichtkunst weer net even minder spectaculair dan vorig jaar.

De ‘rode lijn’ van Ai Weiwei was met de nodige publiciteit aangekondigd, maar het lastige bij conceptuele kunst is dat er vaak, zonder het bijbehorende verhaal, weinig te genieten overblijft. Er was dus een verlichte rode lijn, langs de hele route.

Conceptueel waren ook de lichtlijnen die gingen ‘dansen’ als passerende schepen langs voeren. Bedoeling was om de geluidsvervuiling onder water zichtbaar te maken.

De fractal bij de OBA in het water was aardig, maar had iets groter gekund.

De projectie van de vuurtoren op Nemo was grappig.

De kaart van Amsterdam, hangend als een net over de gracht, was één van de betere werken naar mijn mening. Al hielp het niet dat de salonboot geen doorzichtig dak had.

Meest spectaculair was de ‘lichttunnel’ aan de Amstel, ook al merkte iemand in het gezelschap terecht op dat de magie weg was zodra je in de tunnel de verlichtingsinstallatie zag. Dus dus, tsja. Ik hoop dat de organisatie volgend jaar weer gaat voor ‘groots en meeslepend’.


Comments are closed.