Tot voor kort was ik een Hummel-dummy. Nooit van gehoord en ik wist niet hoe ze eruit zagen. Toch bleken er al jaren twee in mijn vensterbank te staan. Daar kwamen er drie bij. En nu zijn het er zeven. En als ik niet oppas zijn het er straks nog meer. Hoe kan zoiets ineens gebeuren?

De twee verborgen hummeltjes zijn porseleinen jeugdsentiment. Het zijn engeltjes met een klein kaarsenstandaardtje. Ze stonden vroeger met de Kerst altijd bij mijn grootouders op tafel. In mijn vage herinnering waren het er drie, maar helemaal zeker wist ik het ook niet meer. Het engeltje met de trompet is het zwaarst beschadigd: onthoofd en gelijmd en het toetertje is blijvend foetsie. Het harmonica-engeltje is alleen onthoofd en weer gelijmd. De enige reden dat ik ze mooi vind is de herinnering aan de Kerst bij mijn grootouders.

Voor mijn werk moest ik de Facebook pagina van onze collega ’s van het Pandhuis Den Haag gaan volgen. Ja, dit soort zaken kán bij het werk van een communicatieadviseur horen. (Liever niet natuurlijk. ) Zoals ik al verwachtte was het Pandhuis al gauw door de verplichte kost heen en ging men ‘zoeken’ naar onderwerpen. Op een gegeven moment verscheen daar een stukje over Hummel-beeldjes. Het plaatje erbij intrigeerde me. Die koppies. Dat leken mijn engeltjes wel! Ineens moest ik ook weer denken aan het beeld van Jeff Koons dat ik laatst in het Stedelijk zag: Ushering in Banality. Dat had ook met Hummel-beeldjes te maken. Maar die engeltjes lijken nauwelijks op echte Hummeltjes.

Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Vervolgens heb ik op internet verder naar informatie gezocht. En het is gigantisch wat je dan vindt. Er was ooit een non in de jaren dertig, Maria Hummel, die tekeningen maakte van kleine kinderen. Porseleinfabrikant Goebel ging daar vervolgens beeldjes van maken. En hoe het komt weet ik niet, maar die dingen zijn vreselijk populair geworden. Er is een officiële verzamelclub. Er zijn beeldjes waar op Marktplaats een paar honderd euro voor wordt gevraagd. Met alle respect voor de ambachtelijkheid waarmee ze ongetwijfeld gemaakt zijn, maar ze zijn lélijk! Gruwel-kitsch. De 3D versie van het zigeunerjongetje met de traan op de wang. Ik zou ze niet eens gratis willen hebben.

Voor het eerst keerde ik de beeldjes om, om naar het merkje te kijken. En inderdaad: echte Hummeltjes. Mijn jeugdsentiment bleek uit een succesvolle kitsch-industrie te komen.  Inmiddels had ik in de gaten dat het gehavende clubje aangevuld dan wel vervangen kon worden via Marktplaats.

Al snel kwam ik een advertentie tegen met het complete drietal, maar mijn bod werd beantwoord met het verwijderen van de advertentie. Een bod op een andere advertentie, met alleen het gitaar-engeltje, werd blijkbaar als onvoldoende beschouwd en verwijderd. Het hogere bod dat ik daarop deed staat nog, maar verder gebeurt er niets. Er biedt ook niemand mee. Toen zag ik een verse advertentie met alle drie. Mijn bod voor de – voor Hummel begrippen – schappelijke vraagprijs van 40 euro werd geaccepteerd. Een paar dagen later stond de pakketbezorger voor de deur met mijn drie engeltjes.

De trompet-engel was ook ooit onthoofd geweest, bleek bij nadere inspectie. Gelukkig wel netjes gelijmd en het toetertje zit er nog aan. Pas toen ik ze goed bekeek, merkte ik dat het om een versie gaat zonder kaarsenstandaardtjes. Er zijn dus twee versies van deze engeltjes! Mijn jeugdsentiment versie is daarmee eigenlijk nog steeds incompleet. En tot overmaat van ramp kwam ik wat moderne Hummel-engeltjes tegen die ik wel echt leuk vind. Via o.a. de Duitse versie van Amazon kan de Hummel-liefhebber naar hartenlust bestellen. O.k., tot mijn schande beken ik dat ik twee dansende engeltjes heb besteld. En een theelichthouder in de vorm van een wolk met een dromend engeltje ernaast. Maar daar blijft het ook bij. Echt waar. Hoop ik…..

Op weg naar de perspresentatie in het Van Gogh museum dacht ik mezelf te trakteren op een ritje onder het Rijksmuseum door. Als fervent fietser had ik me daar op verheugd. Dat ging echter niet door. Twee nors kijkende handhavers in neonkleding stonden pontificaal in de weg. Ik mocht er zelfs niet onderdoor lópen met de fiets aan de hand. In mijn onschuld dacht ik dat de fameuze onderdoorgang al open was. “Nee. 14 mei.” Ze keken erbij alsof ze alle fietsers in Amsterdam intens haatten. Later las ik op at5.nl dat er net die ochtend een protestactie was geweest van fietsers tegen de nog voortdurende afsluiting van de tunnel. Het was een paar fietsers toch gelukt om door de barricade te breken. Dat verklaart het chagrijn.

Gelukkig was de ontvangst in het Van Gogh allerhartelijkst. “Daar sta je dan”   als kunstblogger tussen de ‘grote’ pers. Er was aardig wat belangstelling uit binnen- en buitenland. De heropening is woensdag 1 mei 2013, maar het ophangen van het schilderij ‘de zonnebloemen’ markeerde de succesvolle verhuizing van de schilderijen in de nacht ervoor.

De schilderijen waren tijdens de verbouwing ruim een half jaar te gast geweest in de Hermitage. Directeur Axel Rüger legde uit waar de verbouwing voor nodig was: het gebouw moest aan de eisen van de tijd worden aangepast, zoals op het gebied van de brandveiligheid en de klimaatbeheersing. Verder zijn alle plafonds, vloeren en verlichting vernieuwd. Uiteraard was hij trots dat de verbouwing binnen de gestelde tijd en binnen het budget is gebleven. Nu heropent het Van Gogh met de tentoonstelling ‘Van Gogh aan het werk’.

Met de club journalisten, fotografen en cameramensen gingen we vervolgens naar de zaal met één van de hoogtepunten van de tentoonstelling. Het gaat om twee versies van de zonnebloemen, aan weerszijden van het schilderij ‘La berceuse’. Toen wij in de zaal arriveerden hingen de zonnebloemen aan de linkerzijde er al, te leen van de National Gallery in Londen, naast ‘La berceuse’.

Volgens Rüger was het niet eenvoudig geweest om die zonnebloemen los te weken van de National Gallery, maar men was toch collegiaal geweest. Ik kan me de terughoudendheid van de National Gallery voorstellen. Ik ben er zelf geweest en de grootste pluk mensen in het toch al drukke pand stond voor het werk van Van Gogh!

Marije Vellekoop, Hoofd Kunst van het Van Gogh, vertelde waarom er twee bijna identieke ‘zonnebloemen’ zijn. Van Gogh werkte een tijdje samen met Gauguin in het zogeheten ‘gele huis’. Toen Gauguin wegging, wilde hij graag het zonnebloemenschilderij meenemen, dat tijdens zijn verblijf op zijn slaapkamer had gehangen. Als ‘ruilmateriaal’ had hij voor Van Gogh wat studiewerk. Van Gogh vond dat echter geen goede ruil, content als hij was met zijn zonnebloemen. Daarom schilderde hij voor Gauguin een tweede exemplaar(1889); dat zijn nu de zonnebloemen van het Van Gogh museum zelf. De National Gallery heeft het eerdere exemplaar uit augustus 1888. Overigens heeft Gauguin het voor hem bestemde schilderij om onbekende reden, nooit gehad.

Toen was het grote moment aangebroken, twee heren met witte handschoenen hingen het tweede zonnebloemenschilderij op. “Hij hangt scheef” werd er vervolgens geroepen door aanwezigen. Uiteindelijk hing ‘ie recht. Op 1 mei opent de expositie, waar acht jaar onderzoek aan vooraf is gegaan. Aan de hand van zo’n 200 werken van Van Gogh en tijdgenoten kun je de ontwikkeling van de schilder zien; hoe leerde hij het vak en waaruit bestond zijn atelierpraktijk. De tentoonstelling duurt t/m 12 januari 2014. Maar als u de opstelling met de twee zonnebloemen wilt zien, moet u niet te lang wachten; die is tot 3 september te zien.

Meer info: www.vangoghmuseum.nl

Verfbestelling van Van Gogh in een brief aan Theo Van Gogh, 29 april 1890. Van Gogh kocht zijn materialen vaak bij de winkel van Julien Tanguy. (‘père Tanguy’) Op de foto hierboven: één van Van Gogh’s ‘boodschappenlijstjes’ naast de prijslijst van deze Parijse verfleverancier.

De opvolger van de Artantique beurs, Art 2013, is net zo gevarieerd als zijn voorganger. Ik was op de opening en heb weer erg veel moois gezien. Waar mijn aandacht spanne voor een kunstbeurs normaal zo’n twee uur is, heb ik nu bijna drie uur rondgelopen. De combi van oud en nieuw werkt goed, evenals de afwisseling van het aangebodene. Schilderijen, beelden, keramiek, glaskunst, sieraden, klokken, meubilair, tapijten, aziatica, iconen. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is er.

Het is misschien maar goed dat je galeriehouders van tevoren moest vragen of je foto’s mocht maken. Anders was dit stukje wel erg lang geworden. Een kleine selectie dus.

Op openingen lopen de bezoekers er altijd op hun paasbest bij. Bij Galerie Peter Hardt uit Duitsland, gespecialiseerd in aziatica, was de galeriehoudster zelf ook in stijl gekleed.  Ze staat hier naast een 16^deeeuws Boeddha hoofd van zandsteen, uit Thailand. En voor wie er verstand van heeft: het is een beeld uit de Ayutthaya-periode.

Galerie Honingen uit Gouda is gespecialiseerd in hedendaags realisme.

Eén schilderij viel me direct op: “Miracles in Holland” van de Russische kunstenares Ekaterina Yastrebova. Hoewel de schilderstijl heel anders is, doet het me qua onderwerp en sfeer denken aan het werk van Franck Ecalard. (zie blog 8 april 2013). Leuk om te vergelijken.

Yastrebova is bij de galerie geïntroduceerd door de bekende Amerikaanse kunstenaar Michael Parkes. Ik kende wel zijn schilderijen, maar niet zijn bronzen beelden. En zie hier: het beeld “Angel” van Parkes. Mooi beeld, maar wel even sparen!

Er is ook voor gewone stervelingen mooi brons bij Honingen:

“Weltevreden” en “Schommelen III” van Frans van Straaten.

Eén van de kenmerken van goede kunst vind ik als iets nog wat aan de fantasie overlaat. Het kunstwerk leeft, het roept een verhaal of een gevoel op. Zowel het werk van kijkkastmaker Peter Gabriëlse  als de glaskunst van Etienne Gallery voldoet daar wat mij betreft aan. Beide roepen een feeërieke sfeer op.

De kijkkasten van Gabriëlse  leven ondanks dat er geen menselijke aanwezigheid is.  Het zijn mysterieuze minitafereeltjes waar, voor je gevoel, ieder moment iets kan gaan gebeuren. Heel knap gedaan. Mijn mobiele telefoonfoto’s doen het werk onvoldoende recht, dus zeker gaan bekijken als u er bent!

De hieronder getoonde glaskunstwerken van Etienne Gallery zijn gemaakt door Michael Behrens en Peter Bremers.

Nog een paar mooie objecten:

Japans porselein (Heeren van Bronckhorst)

Kroket schilderij van Tjalf Sparnaay (Galerie Mark Peet Visser)

Kikker broche (Heeren van Bronckhorst)

Galerie Prinsengracht 795 met werk van Mike Schuijt en Ester de Heer.

Zoals eerder gezegd is er erg veel te zien. Ik heb hier geen aandacht besteed aan bijv. de vele schilderijen vanaf de zeventiende eeuw, de art deco voorwerpen en meubels, een litho van Escher en een antieke Jezus poppenkastpop. Wist niet dat zoiets bestond! Beslist de moeite waard om een kijkje te nemen in de Jaarbeurs in Utrecht. Dat kan nog tot en met zondag 28 april 2013.

Meer info: www.art2013.nl

Galerieën:

www.hardt.de  

www.honingen.com

www.petergabrielse.com

www.etiennegallery.nl

www.heerenvanbronckhorst.com

www.markpeetvisser.com

www.galerieprinsengracht.nl

Er is een kunstenaar die op elk van zijn schilderijen ergens het woord ‘optimist’ schildert.  Hij heet Franck Ecalard (Frankrijk, 1967) en noemt zijn schilderijen ‘optimistische kunst’. Ik bezocht de opening van zijn expositie in de GO Gallery aan de Prinsengracht en ik kan niet anders concluderen dan dat zijn schilderijen een positieve, vrolijke uitstraling en stijl hebben. Zijn doeken zijn in een vlotte, kleurrijke stijl met acrylverf geschilderd. Hij lijkt een voorkeur te hebben voor auto’s, maar ook mensen en gebouwen zijn veelvuldig aanwezig.

Ecalard heeft geen kunstopleiding genoten, maar de drang om te schilderen was uiteindelijk groter dan door te gaan met zijn beroep als architect. En niet zonder succes, want in 15 jaar heeft hij al meer dan 1000 schilderijen verkocht.

Vrolijke kunst is volgens mijn bescheiden waarneming niet populair bij kunstcritici. Ik begrijp ook wel waarom. Het is hetzelfde als met belangstelling voor mensen. We zullen allemaal vinden dat iemand die het leven redt van een drenkeling of welke andere heldendaad dan ook verricht, meer aandacht verdient dan een boef. Maar toch krijgt de boef uiteindelijk een hele serie artikelen in de landelijke pers en de held een klein berichtje in het plaatselijke sufferdje. Het is niet eerlijk, maar over de psyche van een boef valt blijkbaar meer te schrijven dan over die van een held.

De grote kwaliteit van een optimistisch schilderij is dat je er vrolijk van wordt. Het is alsof er een goede vriend steeds op dezelfde plek in je huis is, om je vriendelijk te groeten of om je op te beuren als het even tegen zit.  Niets ten nadele van de gelaagde en contemplatieve kunst, maar zo’n kleurig doek heb je soms nodig.

De expositie duurt nog t/m 19 mei 2013.

Meer informatie: www.gogallery.nl   Adres: Prinsengracht 64 Amsterdam.

Deze auto en de volgende zijn op staalplaat geschilderd. GO Gallery verkoopt ook werk van mijn favoriet The London Police.

Fascinerend vind ik het dat er blijkbaar geld is voor een kunstwerk in de openbare ruimte en dat vervolgens in overleg met belanghebbenden een enorme beer verrijst. Met een kussen onder z’n arm. Het roept vage herinneringen op aan het reuzenbeeld op de Dam “Amsterdam reuzenstad” in 1975. Dat beeld was niet voor de eeuwigheid gemaakt en ging al snel in vlammen op.  Maar deze jongen staat er nog wel even. Hoe is ‘ie daar terecht gekomen op dat plein in Amsterdam Nieuw-West?

De beer is ontworpen door kunstenaar Florentijn Hofman en staat op het Staalmanplein. Een groen plein met speeltuin erbij.  Het gevaarte is 11 meter hoog. Volgens een artikel op de site Nieuw-West Express  verbeeldt  de beer “de trots van de bewoners, hun zelfredzaamheid tijdens de lange periode van stedelijke vernieuwing en versterkt hij de samenhang in de buurt.” Zo trots als een beer. En het kussen staat voor zelfredzaamheid. Aha.

Ook de ontstaansgeschiedenis wordt toegelicht: “Het ontwerp is ontstaan tijdens een kunst- en ontwerptraject, dat in opdracht van (voormalig) stadsdeel Slotervaart en woningcorporatie de Alliantie in 2005-2006 is georganiseerd door Face Your World. Buurtbewoners, jongeren van Streetwise en van de leerwerkplaats De Blauwe Olifant dachten mee over het ontwerp van het Staalmanpark.”

Iets verder lezen op internet  leert dat de kunstenaar het beeld samen met jongeren uit de buurt moest ontwerpen. Aangezien die niet verder kwamen dan een Ajax-logo, kwam Hofman met een beer. Dat is bij nader inzien niet zo verwonderlijk, aangezien giga beelden van beesten de specialiteit zijn van Hofman. De vraag is dus of het iets anders dan een dier had mogen worden, in het geval de jongeren met een redelijk alternatief waren gekomen.

Zo’n beeld kost wel wat. Er is dan ook een flink aantal contribuanten:  het Amsterdams Fonds voor de Kunst, de stichting Kunst en Openbare Ruimte, Cirque du Soleil, stadsdeel Nieuw West, de Alliantie , het Ministerie van VROM en Heddes Bouw. Ik zou graag de bedragen en verdeling over de gulle gevers zien, maar dat is natuurlijk niet zomaar te vinden.

Het beeld is tot de helft van massief beton, daarboven van staaldraad met cement eroverheen.

Als liefhebber van dieren en (o.a.) figuratieve kunst moet ik dit mooi vinden. Gek genoeg vind ik het aan de ene kant mooi en aan de andere kant grotesk en infantiel. Het heeft op mij dus blijkbaar een ‘ontregelend effect’ en dat schijnt een criterium van grote kunst te zijn…

Het was een heftig museumweekend voor me: op zaterdag voor de tweede keer naar het Tassenmuseum, dat nu ook met museumkaart te bezoeken is. En zondag eerst naar het Allard Pierson museum voor de Troje tentoonstelling en daarna naar het Stadsarchief voor de tentoonstelling ‘Booming Amsterdam’. Het Tassenmuseum laat ik deze keer buiten beschouwing (zie eventueel blog 25-4-2011)

De Troje tentoonstelling in het Allard Pierson is georganiseerd ter gelegenheid van 400 jaar diplomatieke betrekkingen met Turkije. De laatste zaal was gewijd aan Atatürk, waardoor ik nu weet dat hij niet oud is geworden: 57 jaar slechts. Het Paard van Troje dat een tijd voor de ingang stond is inmiddels weggehaald.

Troje spreekt vooral tot de verbeelding door het verhaal van het Paard van Troje, maar dat is natuurlijk een mythe. De opgravingen van wat men aanneemt dat Troje was, zijn begonnen rond 1871 door de Duitse archeoloog Heinrich Schliemann. Het ligt vlakbij de Turkse stad Çanakkale en hemelsbreed vlak boven het Griekse eiland Lesbos.

De expositie schijnt best bijzonder te zijn, zoveel voorwerpen uit de Troje opgraving bij elkaar. Maar uiteindelijk loop je toch weer naar eeuwen-, of beter gezegd, millennia-, oude potjes te kijken. Het is mooi dat het bewaard is gebleven en soms zit er echt wel iets verrassends tussen, maar het wil nooit echt beklijven. De tentoonstelling wordt aangevuld met een aantal documentaires en gaat vergezeld van verhalen over de mythes rond Troje. Die mythes uit de oudheid haal ik trouwens ook altijd door elkaar. Niet mooi voor een oud gymnasiast, maar het is niet anders.

‘Booming Amsterdam’ in het Stadsarchief gaat over de uitbreiding van Amsterdam met de grachten vanaf 1613. Misschien ben ik daar enthousiaster over omdat het dichterbij huis is. De grachten van Amsterdam zijn één van mijn favoriete stedelijke gebieden en dat is geen Amsterdams chauvinisme. Venetië is qua sfeer nog wat theatraler en pittoresker, maar onze grachten mogen er ook wezen.

Ook in het Stadsarchief kwam je eerst bij wat vitrines met potjes en schalen. De expo zelf bestaat vooral uit originele tekeningen van de uitbreiding van de grachten en prenten van het resultaat. Het is zo leuk om een eeuwenoude tekening te zien van een paar grachtenpandjes. En een met de hand getekende kaart met een ontwerp voor de Plantagebuurt, met leuke details als koetsjes en bootjes. Tegenwoordig zouden dat kleine autootjes zijn. Die details zijn voor het ontwerp zelf niet van belang, maar je kunt je voorstellen dat de ontwerper er lol in had om die toe te voegen. Met dat soort tekeningen komt 400 jaar geleden ineens heel dichtbij. Het is die geschiedenis die je nog steeds ‘voelt’ als je langs de grachten loopt. Je bent deel van iets groters.

Tekening Jan Abrahamsz Beerstraten, Gezicht van de Armbrug over de Oudezijds Voorburgwal naar de Oudezijds Kolk. (1659-1666)

Detail van kaart van de Plantage door Maurits Walraven, 1716.

Tekening Jan van der Heyden, c. 1690.

De tentoonstelling ‘Troje. Stad, Homerus en Turkije’ in het Allard Pierson museum duurt nog tot en met 5 mei 2013. Meer info op www.allardpiersonmuseum.nl

De tentoonstelling ‘Booming Amsterdam. De groei van Amsterdam in de Gouden Eeuw’ duurt t/m 26 mei 2013. Meer info op http://stadsarchief.amsterdam.nl/  

Daar zijn ze ineens weer in het straatbeeld van Amsterdam Centrum: de neon-monstertjes van Bortusk Leer. Ik besteedde al aandacht aan de straatkunstenaar in mijn blog van 30-10-2012. De afgelopen week vond ik echter weer zoveel nieuwe exemplaren van zijn werk, dat ik een ‘update’ nodig acht. Wat me opvalt is dat deze Engelsman inmiddels ook Nederlandse kranten gebruikt als achtergrond voor zijn monsters. Niet dat dat van groot belang is. Ik vind het erg leuk dat hij op deze manier grauwe en lelijke stukjes straatmeubilair opvrolijkt.

De meeste vond ik weer aan de Oudezijds Voorburgwal:

Deze is inmiddels al weer weggehaald. Een fan? Of een schoonmaakploeg?

De laatste was op de plastic afvalcontainer aan de Jodenbreestraat:

‘Smile’; dat doe ik iedere keer als ik weer zo’n maffe plaat tegenkom

Nog wat foto’s van straatkunst, dit keer in de Spuistraat e.o. De variatie is groot, van rauw naar lief, grappig, maatschappijkritisch (of beide) of gewoon leuk.

Albert Heijnstein, leuke woordspeling.

En hier twee wasbeertjes (The raccoon brothers) van Bustart. Je kunt ze zelfs thuis aan de muur hangen, wat mij een goed idee leek. De website streetart.nl biedt ze aan in een gelimiteerde oplage van 11; op het moment van publicatie zijn er nog drie te koop.

Onlangs door diverse straatkunstenaars gemaakt aan het Damrak in Amsterdam:

Zoals beloofd is hier deel 2 van mijn bezoek aan het Stedelijk museum. Dit keer besteed ik vooral aandacht aan wat ik wel als ‘kunst’ beschouw en laat ik nog wat van het gebouw zien. Want het is gelukkig niet alleen kommer en kwel in het Stedelijk.

Er hangen schilderijen waar ik heel enthousiast van word.

Wassily Kandinsky, ‘Improvisatie 33 (Orient I)’, 1913.

In de abstracte werken van Kandinsky spreekt de vrolijke beweeglijkheid me erg aan. Een feest om naar te kijken.

Feestelijk is ook dit doek van Jan Sluijters, ‘Bal Tabarin’ (1907). Een voor mij onbekende schilder schildert een explosie van licht. Sluijters kwam in 1906 in Parijs terecht en was gefascineerd door het nieuwe fenomeen van het elektrische licht.

Max Pechstein, ‘Haven van Leba’ (1922).

Piet Mondriaan, ‘Compositie met geel rood, zwart, blauw en grijs’ (1920).

Marc Chagall, ‘zelfportret met zeven vingers’, (1912-13).

Carel Willink, ‘Landschap met statue’ (1935). Jaaaa, mooi geschilderd. Wat de schilder bedoeld heeft weet ik niet, maar ik zie er de dreigende ondergang van de / een beschaving in. Met de huidige financiële crisis in beeld zou ik zeggen: blijvend actueel.

James Ensor, ‘Carnaval in Vlaanderen’ (1929-30). Op de een of andere manier blijf ik deze kunstenaar tegenkomen in musea, terwijl de grote massa amper zal weten wie het was. Ik blijf bij mijn voornemen om een keer een aparte blog aan deze schilder te wijden.

George Hendrik Breitner. Wat een mooi en levendig portret van de Dam.

Kazimir Malevich, ‘De gardist’ (1913-14).

Henri Matisse, ‘de Parkiet en de Zeemeermin’ (1952-53). Tragisch dat de schilder Matisse in deze fase van zijn leven niet meer kon schilderen. Zijn schilderij ‘De rode kamer’ (1908) vind ik prachtig. Deze grote compositie van geknipte vormen is echter best decoratief, maar meer zie ik er niet in.

Beeld van Willem de Kooning. De naam van het beeld is me helaas ontschoten.

Hal met lichtkunst van Dan Flavin. Mooie hal, maar ik vind abstracte lichtkunst teveel op gewone decoratie lijken. Het overtuigt me niet.

Karel Appel schilderde dit op de buitenkant van de voormalige kantine. De bloem is van ingelegd glas. Mooie combinatie van vrolijkheid en dynamiek.

De aansluiting tussen de ‘badkuip’ en het oude gedeelte. De buitenkant is erg lelijk; van binnen ziet het er wel aardig uit.

Meer info over het Stedelijk Museum: www.stedelijk.nl